Daar heb je hem weer: Sander Schimmelpenninck. De zelfbenoemde moraalridder die vanuit zijn veilige Zweedse vesting met een opgeheven vingertje de Nederlandse burger de les leest. Het “deuggraafje” is de belichaming van alles wat er mis is met het huidige debat: een giftige cocktail van grenzeloze arrogantie en een stuitende minachting voor iedereen die niet in zijn elitaire bubbel past. Een normale discussie? Vergeet het maar. Wie niet braaf in de pas loopt met zijn D66-evangelie, wordt direct gebrandmerkt als “dom”, “domrechts” of “extreemrechts”.
De filterbubbel van het Grote Gelijk
Het is hypocrisie in optima forma. Terwijl hij predikt tegen polarisatie, is hijzelf de grootste splijtzwam van het land. Hij spuwt zijn gal in de Volkskrant — een krant die zich inmiddels meer gedraagt als een sektarisch pamflet dan als een serieus medium — en krijgt alle ruimte bij de NPO, het officieuze propagandakanaal van de progressieve elite. Het is een gesloten systeem van gelijkgestemden die elkaar constant de maat nemen en schouderklopjes geven voor hun eigen “morele verhevenheid”.
Genoeg van het vingerwijzen
Mensen zijn die constante stroom van minachting spuugzat. Het is geen “scherpe column” meer; het is een kwaadaardig dedain voor de gewone man die zich niet laat commanderen door een ex-adelborst met een identiteitscrisis. Respect moet je verdienen, maar Schimmelpenninck oogst alleen maar de agressie die hij zelf zaait. Het wordt tijd dat dit soort figuren niet langer een voetstuk krijgen, maar eens stevig met hun neus op de realiteit worden gedrukt: je bent niet de eigenaar van de waarheid, je bent slechts een schreeuwer aan de zijlijn.
De tegenwind die hij nu krijgt is geen toeval, maar een broodnodige correctie. De tijd dat dit soort types ongestraft iedereen voor “dom” konden uitmaken is voorbij. Wie de bal kaatst, kan hem keihard terugverwachten.