Zeg, heb je ze al gespot? Die nieuwe adel van de asfaltjungles, de onverschrokken pioniers van de fietspaden: de bakfietsouders. Gewapend met een fiets die meer weg heeft van een veredelde kruiwagen dan een vervoersmiddel, manoeuvreren ze zich door de stad alsof de rest van de wereld slechts decor is voor hun heroïsche dagelijkse trip naar de biologische supermarkt.
Laten we eerlijk zijn, de bakfiets is meer dan alleen een fiets; het is een statement. Een rijdende preekstoel over duurzaamheid en ‘bewust leven’, terwijl ze ondertussen meer fietspad in beslag nemen dan een touringcar op een smal bergweggetje. Met een air van serene superioriteit trappen ze voort, de kroost veilig weggeborgen in hun houten cocon, terwijl ze onbedoeld (of misschien wel opzettelijk?) een file van gefrustreerde automobilisten en puffende mede-fietsers creëren.
En die kinderen! Als kleine keizers troonziek in hun bak, omringd door Montessori-speelgoed en een half opgegeten speltboterham. Ze staren naar de buitenwereld alsof het een Netflix-documentaire is, volkomen onbewust van de strijd die hun ouder levert tegen de zwaartekracht en de deadline van de kinderopvang. Het is een tafereel dat ergens tussen idyllisch en lichtelijk absurd bungelt.
Dus, de volgende keer dat je vastzit achter een bakfiets die met de gratie van een geparkeerde olifant door de bocht gaat, glimlach dan. Of zucht diep. Het is tenslotte het hedendaagse equivalent van ‘keeping up with the Joneses’, maar dan op twee (of drie) wielen. En misschien, heel misschien, als je goed kijkt, zie je dan een glimp van herkenning in de ogen van de bakfietsouder. Een stille erkenning van de absurditeit, de ijdelheid, en de onvermijdelijke, o zo zware, last van het moderne ouderschap.
Of niet. Ze zijn waarschijnlijk te druk bezig met het plannen van hun volgende bakfietsavontuur naar de geitenwollen-sokkenwinkel.
